Zozo hier zijn we weer,
Ondertussen heb ik boter gevonden om te bakken. Of het bakboter is? Geen idee, maar het lijkt te bakken. Gisteren dan ook voor de eerste keer gekookt. Hamburger met paprika en ajuin en rijst, om meteen op uw overpeinzing te antwoorden. Rijst in een zakje van Uncle Bens? Neen, ook dat niet te vinden. Wel een soort potje “SOS arroz”, dus dat stak ik dan maar in de microgolf. Omdat het toch niet was wat ik wou, smeet ik uit misnoegdheid (lees: klunzigheid) het potje op de grond waardoor ik de helft kwijt was. Ach ja, de rest was best lekker en heb ik dan ook maar niet tegen de vloer gekwakt.
Dinsdag begonnen ook onze eerste lessen. We gaan hier 5 vakken volgen het eerste semester. Overigens, wat mij meteen opviel, was dat we een hele lange lesperiode hebben: vanaf 13 september tot 22 december. 2 van de 5 vakken werken trouwens met permanente evaluatie en dus zonder examen. (als ik dat goed heb begrepen tenminste.) Nu goed, de lessen zelf dus. De aula’s zijn echt niet zo groot en soms wordt het er snikheet. Was het geen zo’n grondige aanvechting met mijn masculiniteit, ik kocht me een waaier. Ach ja, ik leg wel een dweil ofzo.
De proffen voor mijn Engelse vakken kunnen Engels, maar lang niet zoals in Gent. De ene is zo’n fan van het stopwoordje “Right?” (zo’n 358 keer per les) alsof ze constant bevestiging nodig heeft dat wat ze vertelt geen onzin is. De andere heeft dan weer een heel vreemd Engels accent. Ergens uit het noorden van Spanje vermoed ik.
Portugees is echt moeilijk. De professor spreekt constant Portugees en soms Catalaans naar het schijnt, maar die twee kan ik momenteel nog totaal niet onderscheiden. Dus klinken ze nog even als Chinees voor mij. Maar daar komt spoedig verandering in want ik heb een boekje gekocht met inleiding op Portugese grammatica. Trouwens, dit was al even oud toen ik dit stukje schreef; zonet mijn tweede les gehad.. En het viel eigenlijk wel nog mee. En die spreekt geen Catalaans in de les… Denk ik nog steeds.
De Spaanse lessen tenslotte gaan heel erg snel, en kan ik momenteel nog geen oordeel over vellen eigenlijk. (m.a.w. even geen inspiratie om iets idioots uit mijn mouw te schudden, want zo opwindend zijn ze wel, die lessen.)
Eergisteren (als ik het goed heb) ook even afgesproken met Edouard en Lennart die hier –par hasard- de stad kwamen verkennen. Toch wel een leuk avondje gehad samen met hen en Elke, vergezeld van een paar San Miguels en Estrellas.
Faak, wat een draak van een blogbericht btw.
Gisteren ben ik even in de Fnac binnengesprongen. Toen ik gestopt was met springen kocht ik dus dat boekje voor Portugees en een koeler voor mijn laptop. Aangezien die ook vaak wist van de warmte, kon hij deze verfrissing ook wel gebruiken. Echt handig wel zo’n ding. En además (dat betekent daarbovenop, maar dat is te lang om te typen… uhu) nu is mijn laptop zo mogelijk nog cooler. (heeft u hem?) (het grapje, niet de cooler)
Vandaag weer les, dus niet al te veel te melden. Wel samen met Wouter om tickets geweest voor Barça-Osasuna van dit weekend. Zaterdag om 20u dus voor een match van de andere ploeg uit Barcelona die toch net ietsje bekender is. Dan ook naar de KFC geweest, en ja duuuh, dat lekker was. Krijgt hier toch ook een vermelding omdat ik dit niet zou kunnen doen in België. Niet dat ik hiermee jaloersheid opwek bij iemand, nee toch? Ach ja, als je je aangesproken voelt, kom dan gewoon naar hier en we gaan om een Bucketje.
Verder enkele random weetjes…
Minerva heet hier “Campus Virtual” en hier er wordt even lustig met de term gestrooid als bij je aankomst aan de Blandijn.
Het is hier echt wel heel warm (ook ’s nachts), maar je kan gerust je raam open laten met het licht aan zonder dat er muggen binnenkomen, which is nice.
De verkeerslichten blijven hier veel te lang op rood staan naar mijn goesting. En op groen eigenlijk ook.
Este fin de semana = este finde (lengua coloquial of hoe je dat ook schrijft)
Con el camino, ik trek ooit wel eens foto’s van mijn kot om dan op m’n blog te posten, maar nu niet want het ligt niet op orde en ik heb geen zin om op te ruimen. (Eerlijkste blogger ooit ofzo.)
Tenslotte na al dit gepalaver en gezwets is vandaag, 15 september, toch wel een speciale dag voor mij. Melanie heeft het immers al 10 maanden lang volgehouden om de positie van mijn liefje te occuperen. Bij deze wil ik haar echt heel hard bedanken voor de mooie tijd die we al samen hebben gehad en ik hoop dat we nog vele souploungetjes, random stadjes, leuke Erasmusweerziensjes, etc.. zullen mogen toevoegen aan ons gelukkig samenzijn. Ik hou zielsveel van je, schat en weet dan ook dat ik aan je denk.
Ahja, aan iedereen die dit te melig vond…
Gow...
welja...
¡Fuck you!
¡Podeis subir mi espalda! (m’n rug op, voor de mensen die geen Spaans kunnen en moeten ondervinden dat google translate tekort komt om de semantiek achter mijn vrije vertaling volledig weer te geven)
¡Hasta la próxima!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten